a, muz. nazwa dźwięku w alfabecie muzycznym, VI stopień skali diatonicznej rozpoczynającej się od dźwięku c;

a, pierwsza litera alfabetu polskiego (i łacińskiego), pochodząca poprzez greckie α (alfa) od fenickiej (północno-zachodnio-semickiej) litery ’āle, wymawiana przy szerokim otwarciu jamy ustnej i niskim położeniu języka.

a, → ar.

a, metrol. → atto-.

Å, → angstrem.

A, → amper.

A.B.C., → Obóz Narodowo-Radykalny.

a battuta [wł.], muz. w partyturze nakaz powrotu do wcześniejszego tempa wykonania utworu;

α-bisabobol, C₁₅H₂₅OH, związek organiczny, trzeciorzędowy alkohol seskwiterpenowy, ciecz;

a.C., a.Chr. (n.) [skrót łac. ‘ante Christum (natum)’ ‘przed (narodzeniem) Chrystusa’], skrót przyjęty na oznaczenie lat przed początkiem ery chrześcijańskiej;

a cappella [a kapẹlla; wł., ‘jak w kaplicy’, ‘w stylu kaplicowym’] , śpiew bez akompaniamentu instrumentów, także styl muzyczny oparty na śpiewie wielogłosowym (chóralnym) bez towarzyszenia instrumentalnego.

a conto [a kọnto; wł.] , na poczet rachunku;

a.D. → anno Domini.

a due [wł.], muz. wykonanie danej partii przez 2 instrumenty unisono;

A-dur, muz. tonacja majorowa, zapisywana z 3 krzyżykami, jak pokrewna minorowa fis-moll.