17 maja

Z encyklopedii...

prorocy Starego Testamentu, postacie bibl. pojmowane jako rzecznicy, heroldowie Boga, którzy ogłaszają ludziom jego słowa (dotyczące bądź osądu wydarzeń już zaszłych, bądź przyszłości). Prorocy Jahwe odegrali istotną rolę w ukształtowaniu się i obronie monoteizmu izrael., występując często jako krytycy przejawów życia społ. niezgodnego z zasadami moralnymi wynikającymi z wiary; z kręgów prorockich płynęły też idee mesjańskie, eschatologiczne i uniwersalistyczne. Główni prorocy okresu wcześniejszego są znani z 1 i 2 Księgi Samuela i Ksiąg Królewskich (Samuel, Natan, Eliasz, Elizeusz). Zachowane wypowiedzi proroków z VIII–IV w. p.n.e. znajdują się w księgach prorockich Starego Testamentu, które zawierają wyrocznie 4 proroków większych (Izajasz, Jeremiasz z Lamentacjami i Księgą Barucha, Ezechiel, Daniel) oraz 12 mniejszych (Ozeasz, Joel, Amos, Abdiasz, Jonasz, Micheasz, Nahum, Habakuk, Sofoniasz, Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz — księgi tych proroków jako krótsze umieszczano w starożytności na jednym zwoju). Księgi prorockie oprócz autentycznych wypowiedzi tytułowych proroków, zazwyczaj spisanych i zebranych przez ich uczniów, zawierają też liczne późniejsze uzupełnienia redakcyjne. W kanonie żydowskim do ksiąg prorockich (newiim) zalicza się też księgi hist.: Jozuego, Sędziów, Samuela i Królewskie ( „prorocy starsi” w odróżnieniu od „młodszych”), natomiast nie włącza się do nich ksiąg: Lamentacji, Barucha i Daniela.

Jakie rodzaje pocałunków wyróżniali starożytni gramatycy?

Starożytni gramatycy twierdzili, że z trzech łacińskich słów oznaczających pocałunek każde ma zastosowanie w innej sytuacji. Słowo osculum (dosłownie buzia, zdrobnienie od os — usta) oznacza pocałunek, jaki dają rodzice dzieciom; basium daje mąż żonie, a savium (od przymiotnika suavis — słodki) — klient prostytutce. Ta klasyfikacja nie znajduje jednak potwierdzenia w dziełach literackich.